48 เรื่องที่อยากเล่า และที่ได้เรียนรู้

จั่วหัวไว้ว่า 48 เรื่อง มีชะงักนิดหนึ่ง เฮ้ยไม่มากไปเหรอวะเรา เกิดเขียนไม่ถึง นึกไม่ออก หรือหมดอารมณ์เขียนก่อนล่ะ (ตามประสาคนเอาแต่ใจ)

แต่พอนึกอีกที เฮ้ย ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ ตื่นมาหายใจปีละตั้ง 365 วัน วันละตั้ง 1440 นาที คนเรามันต้องมีเรื่องในชีวิตกันบ้างแหละ  ไอ้เรามันคนชอบ “หาเรื่อง” อยู่แล้วนี่นา กะอีแค่ 48 เรื่อง จะหาไม่เจอเชียวหรือ

ส่วนไอ้จะหมดอารมณ์เขียนก่อนหรือเปล่านั้น ไม่แน่ใจเหมือนกัน มีทางเดียวคือต้องรีบเขียนก่อนหมดอารมณ์

เอาเถอะ งานนี้ไม่มีใครมากำหนดหัวเรื่อง ตีกรอบเวลา หรือความสั้นยาวสักหน่อย ไม่มีคนมานั่งทวงต้นฉบับยิกๆ แล้วนี่ก็ไม่ใช่วิทยานิพนธ์ที่หากไม่เขียนก็เรียนไม่จบ ฉะนั้น ฉันจะหยิบเรื่องไร้สาระบ้าบอ (ของถนัด) อะไรมาเล่า ก็คงไม่มีใครว่า ใครใคร่อ่านก็อ่าน ไม่สนุกอ่าน เขาก็เลิกไปเอง  

แล้วทำไมต้อง 48 เรื่อง

เหตุผลง่ายๆ ก็แค่ วันนี้เป็นวันที่ฉันลืมตาดูโลกมาครบ 48 ปีน่ะสิ

กรี๊ดดดดดด ช่างเป็นตัวเลขที่น่าใจหายอะไรเช่นนี้ 48 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

นี่ฉันต้องเริ่มนับถอยหลังแล้วสินะ กับการใช้ชีวิตบนโลกกลมบ้างเบี้ยวบ้างใบนี้ ให้หมัดกัดสิน่า! นี่ฉันยังมีเรื่องทั้งที่อยากทำและต้องทำอีกบานเบอะ ฉันจะทำทันหรือนี่

ไม่กี่วันก่อน มีอุกกาบาตพุ่งเข้ามาชนโลก โชคดี(หรือร้ายไม่รู้) มันแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผู้คนแถบรัสเซียบาดเจ็บเป็นพัน อาคารบ้านเรือนถูกแรงอัดกระแทกแตกกระจาย

ฉันดูข่าวอย่างพรั่นพรึง เฮ้ย ถ้ามันพุ่งมาแถวดอนเจดีย์ ฉันจะเอาหมาแมวร้อยกว่าตัวไปหลบตรงไหนดีหว่า

ข่าวนี้ทำให้ฉันจิตตกเป็นพักๆ สลับกับแหงนมองฟ้าอยู่บ่อยๆ ไม่รู้จะเจอเหตุด่วนเหตุร้ายวันไหนบ้าง โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนอยู่แล้ว

(ขนาดมีเรื่องต้องทำตั้งมาก แต่ฉันยังอุตริเอาเวลาอันมีค่ามาเขียนอะไรไร้สาระอยู่นี่ ก็นี่แหละฉันละ)

วันก่อนมีคนมาถามอะไรฉันสักอย่าง น่าจะถามทางมั้ง แถวป้ายรถเมล์ เรียกฉันว่าป้าด้วย ป้า ! โอ๊ย อยากจะกรีดร้องให้ก้องโลก ทำไมต้องเรียกป้า (เรียกพี่ได้ไหมมมมม.....อยากจะครวญเพลงของเสรีย์ รุ่งสว่างขึ้นมาทันที)

โธ่ๆๆๆ แค่ส่องกระจกเห็นหน้าเหี่ยวๆ กับริ้วรอยที่ทยอยเพิ่มทุกวัน ฉันก็กลุ้มจะแย่แล้ว ทำไมต้องมาตอกย้ำซ้ำเติมกันอีก

ไม่ใช่ไม่ยอมรับความจริงนะ ความแก่เป็นเรื่องธรรมชาติ สังขารมันก็เป็นไปตามกาลเวลา รู้ เข้าใจ ไม่ได้ดันทุรัง แต่มันก็ไม่อยากฟัง เข้าใจไหม

แถมคนเรียกน่ะ หน้าตาไม่ได้ห่างจากฉันสักเท่าไรเลย เผลอๆ ตีนกาจะมากกว่าอีกด้วย มันน่าเจ็บใจตรงนี้แหละ ถ้าเป็นเด็กตัวน้อยๆ ต่อให้เรียกป้าเรียกยายก็จะไม่ว่าสักคำ

เมื่อไรจะเข้าเรื่องสักที(วะ) ฉันถามตัวเอง

อารัมภบทอยู่ได้ ฉันว่าตัวเองอีก

เออ เอาอันนี้เป็นข้อแรกเลยก็แล้วกัน

รำพึงกลางปี

มีคนถาม เป็นอย่างไร ปีใหม่นี้

ตอบว่าแย่ บางที ดีบางหน
สุขหรือเศร้า เหงาหรือทุกข์ ไม่ลุกลน
ธรรมดา ชีวิตคน ปนกันไป

จากน้ำท่วม ถึงน้ำแห้ง แรงยังถอย
เฝ้าแต่คอย โชคดี จะมีไหม
อยากจะขอ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก็เกรงใจ
เพราะมีเรื่อง อยากได้ ใหม่ทุกวัน

ปีใหม่ที มีแต่คน ขอขอขอ
ขอให้ได้ ขอให้มี โน่นนี่นั่น
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ช่วยไม่ไหว ให้ไม่ทัน
กว่าจะถึง คิวเรานั้น ชาติต่อไป

ไม่อยากขอ สงสารท่าน คงงานหนัก
ให้ท่านได้ ผ่อนพัก บ้างได้ไหม
ช่วยตัวเอง ดีกว่ารอ ขอใครใคร
ถึงแรงน้อย แต่ใจใหญ่ ไม่ต้องกลัว

อยากจะรวย ต้องหัด ประหยัดไว้
อยากจะสวย หมอช่วยได้ นะทูนหัว
อยากเลื่อนขั้น ขยันไว้ ได้ sure sure
อยากทำดี อย่าทำชั่ว ให้กลัวกรรม

อยากจะผอม ต้องไม่ยอม ตามใจปาก
อยากหน้าใส นอนให้มาก แต่หัวค่ำ
อยากแข็งแรง ต้อง fitness เป็นประจำ
อยากจะขำ เดี่ยวอุดม ชมเข้าไป


อยากอะไร อย่ามัวฝัน โน่นนั่นนี่
ลงมือทำ ทันที ดีกว่าไหม
ชีวิตยัง ไม่สิ้น ดิ้นต่อไป
แต่สำคัญ ต้องวางใจ ให้พอเพียง
^_^

เขียนรำพันเรื่อยเปื่อยใส่สมุดโน้ตไว้ราวๆ กลางปี 

(มิถุนายน 2555)

เพิ่งค้นเจอเลยเอามาลงไว้ (ซะหน่อย)

วันก่อน

ชีวิตวุ่นวายจนแทบโงหัวไม่ขึ้น 
เข้าบ้านแค่อาบน้ำแล้วซุกหัวนอน ก่อนจะตื่นเพราะนาฬิกาปลุก ลุกโผเผออกไปลุยงานต่อในวันรุ่งขึ้น
คืนหนึ่งจำต้องรื้อค้นหาอะไรบางอย่างในตู้ที่ไม่ได้เปิดมาปีกว่า 
โอ๊ว..พระเจ้า! (ดัดจริตอุทานแบบหนังฝรั่งพากย์ไทย) 
ทุกสิ่งทุกอย่างในตู้กำลังสลายเป็นผุยผงด้วยกองทัพปลวก 
หนังสือเล่มโปรดเอย...สมุดบันทึกเรื่องราวบ้าๆ บอๆ สมัยวัยหวานเอย...อัลบั้มภาพสมัยเรียนเอย...
ว้าย กรี๊ดดด..จดหมายแฟนานุแฟนที่แสดงว่าเราก็เคยสวยเลือกได้(นะยะ) สมัยวัยรุ่นก็ด้วย
......
ไม่เหลืออะไรเลย แหลกสลายลงไปกับตา เหลือเพียงความว่างเปล่า กับฉันคนเดียวเท่านั้น....(ครวญเพลงพี่สุรสีย์ อิทธิกุล) ...อ้อ กับเหล่าปลวกอ้วนพีอีกฝูงหนึ่ง (ปาดน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริก) 

อยากจะคว้าเชลไดรฟ์มาฉีดๆๆๆ ด้วยความแค้น 
แต่คิดไปคิดมา "ฉันมันผิดเอง" ที่ละเลยสิ่งสำคัญ ปล่อยเวลาให้เหล่าปลวกได้ทำตามอำเภอใจ โทษใครไม่ได้ ได้แต่เก็บไว้เป็นบทเรียนราคาแพง

น้ำท่วม

"น้ำท่วมน้องว่าดีกว่าฝนแล้ง 
พี่ว่าน้ำแห้ง ปล่อยให้ฝนแล้งเสียยังดีกว่า 
น้ำท่วมปีนี้ทุกบ้านคงมีแต่คราบน้ำตา 
พี่หนีน้ำขึ้นบนหลังคา น้ำตาหลั่งนองสายชล..." 

ศรคีรี ศรีประจวบ ร้องไว้หลายสิบปีแล้ว ยังไม่ตกยุคเลยแม้แต่น้อย แต่คิดๆ ดูแล้ว จะน้ำท่วมหรือฝนแล้งก็ไม่ดีทั้งนั้น ขอแบบพอดีๆ ได้ไหม